Historia

W 1743 roku we wsi Nowa Wola, przy nieznanym duchownym, została wybudowana niewielka drewniana świątynia p/w św. Archanioła Michała. Parafia posiadała dom mieszkalny dla duchownych i służby. Ziemi było 45 dziesięcin i 146 sążni. W 1804 roku z własnych środków wybudowano drewnianą świątynie na cmentarzu, który istnieje od niepamiętnych czasów. W 1821 roku parafię nadzielił ziemią graf Michał Dziekoński, w ilości 70 dziesięcin i 92 sążni. W 1845 roku wybudowano nowy dom dla psalmisty a 1879 roku wybudowano dla proboszcza. Natomiast w 1881 r. do świątyni dobudowano drewniana dzwonnicę. W 1895 roku w parafii otworzono szkołę dla prawosławnych dzieci. W 1906 roku położono kamień węgielny pod budowę kolejnej drewnianej świątyni p/w Narodzenia św. Jana Chrzciciela. W owym czasie parafia liczyła około 3100 osób i dlatego nowobudowana cerkiew była stosunkowo duża i okazała. W ciągu dwóch lat zakończono budowę i 28 września 1908 roku cerkiew została wyświęcona. W tym samym czasie wybudowano cerkiew w Michałowie i założono tam parafię. Dlatego liczebność parafian należących do Nowej Woli zmniejszyła się do 2469 osób. Podczas I wojny światowej w 1915 r. stara parafialna świątynia św. Michała wraz ze wszystkimi parafialnymi budynkami i większą częścią wsi została spalona. Parafianie opuścili swoje rodzinne strony i wyjechali w głąb Rosji. W latach 1915- 1925 parafianie nie mieli swego proboszcza i zwracali się za posługami religijnymi do kleru z Michałowa. Na prośbę parafian do Nowej Woli przybył biskup grodzieński i zdecydował przysłać do wsi proboszcza hieromnicha pafnucjusza , który zamieszkał w prywatnym domu (nie było jeszcze plebani).  W 1936 roku ze składek wiernych zakupiono dom i przebudowano na plebanię. Po II wojnie światowej życie w parafii unormowało się i kolejni proboszczowie bez większych przeszkód mogli prowadzić pracę duszpasterską oraz gospodarczą parafii.